Stefania Kaja
Biografia
Stefania Kaja z domu Patalas urodziła się 21 października 1921 roku w Wolsztynie. Całe życie artystyczne związała z Wielkopolską, zwłaszcza z Poznaniem, gdzie studiowała i tworzyła. Zmarła 15 lutego 2007 roku w Poznaniu.
Ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu na Wydziale Rzeźby w Pracowni Ceramiki pod kierunkiem prof. Rudolfa Krzywca. W 1950 roku uzyskała absolutorium z architektury wnętrz. W pierwszych latach po studiach współpracowała z mężem, zajmując się grafiką i wystawiennictwem, jednak od 1980 roku jej główną formą działalności stała się ceramika, drobne formy rzeźbiarskie oraz medalierstwo.
Artystka najczęściej pracowała w glinie, tocząc swoje prace na kole i zdobiąc je patynami oraz szkliwami. Jej ceramika nawiązywała do dawnej sztuki polskiej, charakteryzowała się minimalizmem w ornamentyce i dekoratywności na rzecz wyszukanej, oszczędnej formy. Zajmowała się także medalierstwem, tworząc wiele realizacji dla miasta Poznania, a ponadto maską ceramiczną, ceramiką użytkową, rysunkiem i ilustrowaniem książek.
Pod koniec życia poświęciła się malarstwu, tworząc cykle obrazów olejnych i monotypii. Wszystkie korzenie swojej twórczości znajdowała w krajobrazie dzieciństwa, w okolicach Nowego Tomyśla i Wolsztyna. Jej prace stopniowo odchodziły od realizmu. Należała do poznańskiej Ceramicznej Grupy Twórczej (CGT) „Angoba” przy Biurze Wystaw Artystycznych. Brała udział w wielu wystawach zbiorowych i indywidualnych w kraju i za granicą, a jej prace znajdują się w zbiorach prywatnych i państwowych.
Była żoną Zbigniewa Kai, grafika i plakacisty, a także matką dwóch synów: Przemysława (fotografa) i Ryszarda (scenografa i malarza). Ilustrowała również wiele publikacji, m.in. „Leszno. Zarys dziejów” oraz tomiki poezji.